Reprezentacja Ukrainy w piłce ręcznej rozpoczęła kwalifikacje do Euro 2028 od dwóch wysokich porażek

• Ukraina przegrała z Islandią 26:48 i Serbią 30:41, tracąc łącznie 33 bramki
• Szanse na awans dzięki rankingowi drużyn z trzecich miejsc zależą od wyników i różnicy bramek, a w marcu Ukrainę czekają mecze z Estonią
• W dwóch meczach Igor Turczenko zdobył 16 bramek i awansował na ósme miejsce w historycznym zestawieniu strzelców

Dwie porażki i skomplikowana matematyka awansu

Męska reprezentacja Ukrainy w piłce ręcznej rozegrała dwa pierwsze mecze eliminacji do mistrzostw Europy 2028 i oba przegrała wysoko. Na wyjeździe drużyna uległa Islandii 26:48, a w meczu rozgrywanym formalnie u siebie, w słowackim Preszowie, przegrała z Serbią 30:41. Różnica bramek w pierwszym meczu była największą porażką w historii reprezentacji, a łączny bilans obu spotkań wyniósł minus 33 bramki.

Droga Ukrainy do turnieju finałowego wciąż pozostaje otwarta: zwiększenie liczby uczestników Euro 2028 daje możliwość awansu w rywalizacji drużyn, które zajmą trzecie miejsca w grupach. Autor tekstu źródłowego uważa jednak, że zajęcie jednego z dwóch pierwszych miejsc, dających bezpośredni awans, jest nierealne. W alternatywnej ścieżce liczą się punkty zdobyte w meczach z Islandią i Serbią, a także uniknięcie zbyt dużej ujemnej różnicy bramek.

Po dwóch kolejkach sytuacja Ukrainy w tej części kwalifikacji wygląda szczególnie trudnie: różnica bramek wynosi minus 33. W materiale podkreślono, że w marcu odbędą się dwa bezpośrednie mecze z Estonią i jeśli po ich zakończeniu Ukraińcy nie będą wyżej od rywala, walka o ranking drużyn z trzecich miejsc faktycznie dobiegnie końca. To ocena obecnej sytuacji, a nie ostateczny wynik kwalifikacji: przed drużynami pozostają jeszcze marcowe mecze, które mogą wpłynąć na układ sił.

Ubytki kadrowe i pytania do kierownictwa

Porażka z Islandią była trzecim pobiciem niechlubnego rekordu reprezentacji w ciągu roku — wskazuje publikacja. W styczniu, podczas mistrzostw Europy 2026, Ukraina przegrała z Norwegią różnicą 17 bramek, a z Francją — 20. Teraz strata do Islandii wynosi 22 bramki. Taka seria porażek w dużym turnieju i w kwalifikacjach nasila pytania o kondycję drużyny, choć sama w sobie nie wyjaśnia przyczyn niepowodzeń.

Osobny zarzut w artykule dotyczy braku zmian w kierownictwie po nieudanych występach. Główny trener Wadym Brażnyk i Ukraińska Federacja Piłki Ręcznej, zdaniem autora, nadal pracują bez widocznej odpowiedzialności za wyniki. Mowa jest również o tym, że marcowy turniej kwalifikacyjny do mistrzostw świata zakończył się dla Ukrainy na początkowym etapie, jednak publikacja nie odnotowuje żadnych konsekwencji kadrowych. Jest to krytyczne stanowisko autora, a nie relacja z oficjalnych wypowiedzi federacji.

W składzie na te mecze zabrakło kilku zawodników, których artykuł określa jako czołowych: Andrija Akymenki, Ołeksandra Tilte, Tarasa Minockiego i Iwana Burzaka. Ponadto pierwszy bramkarz Anton Terechow zakończył występy w reprezentacji, a Dmytro Tiutiunnyk również przestał grać w kadrze narodowej. Publikacja wiąże te straty z ogólnym kryzysem relacji wokół reprezentacji, ale nie przytacza bezpośrednich wyjaśnień samych sportowców dotyczących motywów ich decyzji.

Skład, selekcja i jawność decyzji

W artykule wspomniano również o przejściu Dmitrija Horyhy do reprezentacji Macedonii Północnej po zakończeniu dyskwalifikacji sportowej. Autor nazywa to poważną stratą dla ukraińskiej piłki ręcznej: Horyha jest określany jako najdroższy zawodnik w kraju i wszechstronny gracz, który obsadzał dwie pozycje. Są to oceny zawarte w publikacji; tekst nie podaje szczegółów transferu ani jego warunków. Na tym tle szczególnie widoczne jest osłabienie składu ukraińskiej drużyny przed meczami kwalifikacyjnymi z powodu nieobecności kilku doświadczonych zawodników.

Autor ma również inne zastrzeżenia do polityki kadrowej. Wskazuje między innymi, że z mistrzowskiego zespołu Motoru nie powołuje się Witalija Horowego, uznanego za najbardziej wartościowego zawodnika ubiegłego roku w ankiecie serwisu Champion, ani perspektywicznego skrzydłowego Maksyma Radczenki. Publikacja krytykuje także umieszczanie w składzie zawodników, których autor uważa za niegotowych na międzynarodowy poziom. Materiał źródłowy nie zawiera jednak szczegółowych wyjaśnień sztabu trenerskiego dotyczących konkretnych powołań.

Autor zwraca również uwagę na ograniczony dostęp do publicznej dyskusji o podejmowanych decyzjach: niezależne wywiady z głównym trenerem, jak twierdzi, stały się niedostępne, a komunikację prowadzi rzecznik federacji. Osobno postawiono pytanie, dlaczego na dwa mecze powołano tylko jednego rozgrywającego: jak podano, Dmitrij Redkin nie mógł przyjechać z powodu problemów z dokumentami, ale Pawieł Sawicki również nie został powołany. Te szczegóły nie wyjaśniają w pełni przyczyn wyboru składu, pokazują jednak, jakie pytania wciąż pozostają bez odpowiedzi.

Indywidualne osiągnięcia i marcowe mecze

Kolejny zarzut dotyczy roli kijowskiego Spartaka, który w artykule określono jako klub bazowy reprezentacji, mimo że nie uczestniczy w europejskich pucharach. Publikacja twierdzi, że zespół regularnie deleguje zawodników do reprezentacji, a trzej jego przedstawiciele w ciągu dwóch meczów nie zanotowali żadnych skutecznych zagrań. Autor wiąże taki obraz z wątpliwościami co do jakości przygotowań, jednak statystyki z dwóch spotkań same w sobie nie pozwalają ocenić procesu treningowego ani wkładu zawodników niewidocznego w dorobku bramkowym.

Na tle krytyki podczas meczów pojawiły się także indywidualne osiągnięcia. Ihor Turchenko zdobył 16 bramek w dwóch spotkaniach i z łącznym dorobkiem 160 goli awansował na ósme miejsce w historycznej klasyfikacji strzelców reprezentacji. Dmytro Artemenko trafił 12 razy — osiem bramek w jednym meczu i cztery w drugim — przy skuteczności wynoszącej, według artykułu, 82%; ma teraz na koncie 95 goli i zajmuje 18. miejsce. Ilja Błizniuk powiększył swój dorobek do 50 bramek.

W oknie reprezentacyjnym zadebiutowali Rostysław Poliszczuk, Denys Sawaryn i Jarosław Medianyк; dwaj pierwsi strzelili swoje pierwsze gole dla reprezentacji, a Nikita Zabołotny po raz pierwszy wpisał się na listę strzelców w barwach kadry narodowej. Anton Derewiankin wrócił do składu po siedmioletniej i półrocznej przerwie, a kapitan Zachar Denysow, mający na koncie 46 występów, znalazł się w pierwszej dziesiątce zawodników z największą liczbą meczów. Kolejne oficjalne okno odbędzie się w marcu: Ukrainę czekają mecze z Estonią, ważne zarówno dla perspektyw w turnieju, jak i oceny zmian w grze.

Źródło: Champion.com.ua