Pani Bovary (1857)

Flaubert doprowadził prozę do stanu, w którym każde słowo stoi na swoim miejscu i nie może być zastąpione — szukał odpowiedniej frazy przez tygodnie i przepisywał po dziesięć razy. Fabuła przy tym jest celowo banalna: prowincjonalna doktor Emma naczytała się powieści, czekała na pasję od życia, otrzymała nudę, długi i prowincjonalne życie — i próbowała wziąć swoje. Skandal wokół książki z 1857 roku dotarł do sądu: autora oskarżano o obrażanie moralności, chociaż to on był moralistą, tylko bez jednego pouczenia. Flaubert całkowicie usunął siebie z tekstu — nie współczuje, nie potępia, po prostu pokazuje; ten zimny wzrok stał się lekcją dla całej późniejszej literatury. Stąd termin „bovarystyka” — nawyk mierzenia swojego życia cudzymi fabułami i pogardzania nim za niespełnienie. Powieść jest nieprzyjemnie współczesna: dzisiaj Emma przeglądałaby feed, a wynik byłby mniej więcej ten sam.

Karta książki w katalogu MegaInet.art — informacje referencyjne. Pliki nie są rozpowszechniane. Faktyczne dane: Wikidata (CC0).