Sto lat samotności (1967)

Sześć pokoleń rodziny Buendía, miasteczko Macondo, wyrosłe pośrodku bagien, i czas, który tutaj zachowuje się inaczej niż u nas: powtarzają się imiona, powtarzają się losy, historia krąży w kółko i wciąż do czegoś prowadzi. Márquez opowiada o latających kobietach i deszczu, który leje się latami, tym samym równym tonem, jakim opisuje plony i wojnę — i w tym cały urok realizmu magicznego: cud nie jest wyróżniony kursywą, jest częścią codzienności. Za fantastyką kryje się całkiem konkretna historia Ameryki Łacińskiej — wojny domowe bez początku i końca, firma bananowa, obce pieniądze, zapomniane masowe zgony. Powieść z 1967 roku uczyniła latynoamerykańską prozę światową i rozeszła się po dziesiątkach naśladowań, z których żadne nie powtórzyło intonacji. Czytanie jej jest trudne i radosne: drzewo genealogiczne trzeba mieć pod ręką, ale pierwsze zdanie o lodzie wryje się na zawsze.

Karta książki w katalogu MegaInet.art — informacje referencyjne. Pliki nie są rozpowszechniane. Faktyczne dane: Wikidata (CC0).