Buszujący w zbożu (1951)

Najważniejsze w tej książce to głos. Nastolatek Holden Caulfield, wyrzucony z kolejnej szkoły, przez kilka dni błąka się po Nowym Jorku i opowiada o tym w sposób, w jaki nikt przed 1951 rokiem w literaturze nie rozmawiał: z zacięciami, powtórzeniami, wiecznym „w ogóle” i nienawiścią do wszelkiego udawania. Fabuły prawie nie ma — spotkania, rozmowy, próba dodzwonienia się, próba niepowrotu do domu. Ale z tej paplaniny stopniowo wyłania się to, o czym bohater milczy: nie jest buntownikiem, jest człowiekiem w żalu, a cała jego złość na fałsz dorosłych to sposób, by nie mówić o własnej stracie. Salinger uczynił nastoletnią intonację literackim faktem, a po nim powieść o dorastaniu zaczęła być pisana inaczej. Książka od dawna prowadzi podwójne życie: kochają ją i zakazują, wyznają jej wierność w wieku szesnastu lat i wstydzą się w wieku czterdziestu — co samo w sobie jest bardzo w duchu Holdena.

Karta książki w katalogu MegaInet.art — informacje referencyjne. Pliki nie są rozpowszechniane. Faktyczne dane: Wikidata (CC0).