Wielki Gatsby (1925)

Krótka powieść, w której prawie nic się nie dzieje, a pamięta się ją w całości. Narrator Nick Carraway wynajmuje domek obok posiadłości, w której co sobotę odbywają się głośne imprezy, a właściciela nikt tak naprawdę nie zna. Gatsby zdobył majątek w niejasny sposób i wydaje go na jeden jedyny cel — odzyskanie kobiety i razem z nią odzyskanie czasu, co, jak wiadomo, nie da się kupić za żadne pieniądze. Fitzgerald uchwycił Amerykę lat dwudziestych w szczytowym momencie: jazz, łatwe pieniądze, poczucie, że święto trwa wiecznie. I jednocześnie wydał wyrok — stare bogactwo beztrosko łamie cudze życia i odjeżdża, nie oglądając się. Książka z 1925 roku za życia autora nie odniosła sukcesu i stała się klasyką później, w dużej mierze dzięki językowi: Fitzgerald pisze w taki sposób, że zdania chce się czytać na głos. Ostatni akapit o łodziach płynących pod prąd — jeden z najbardziej cytowanych w amerykańskiej prozie.

Karta książki w katalogu MegaInet.art — informacje referencyjne. Pliki nie są rozpowszechniane. Faktyczne dane: Wikidata (CC0).