Portret Doriana Graya (1890)

Jedyna powieść Wilde'a — i w zasadzie straszna baśń o umowie, której nikt nie podpisał. Młodzieniec o rzadkiej urodzie pozuje artyście, w żartach pragnie, aby to portret się starzał, a nie on sam — i życzenie się spełnia. Dalej zaczyna się powolny eksperyment: jeśli konsekwencje nie odbijają się na twarzy, czy cokolwiek zatrzyma człowieka. Wilde pisze o tym nie jako moralista, ale jako dandy: połowa książki to błyskotliwa gadanina lorda Henry'ego, którego miło cytować i niebezpiecznie słuchać, ponieważ jego aforyzmy działają jak trucizna o opóźnionym działaniu. Powieść z 1890 roku wywołała skandal, a autorowi później przypomniano o niej w sądzie — rzadki przypadek, gdy książkę wykorzystano jako dowód przeciwko autorowi. Czyta się ją dzisiaj zarówno jako gotycką historię, jak i jako najsubtelniejszy tekst o cenie estetyzmu: sztuka tutaj rzeczywiście jest nieśmiertelna, a człowiek, który postanowił żyć jak sztuka, — nie.

Karta książki w katalogu MegaInet.art — informacje referencyjne. Pliki nie są rozpowszechniane. Faktyczne dane: Wikidata (CC0).