Don Kichot (1605)

Zamierzano to jako parodię. Cervantes wyśmiewał rycerskie romanse, którymi zachwycała się Hiszpania, i wymyślił starszego hidalga, któremu od tego czytania pomieszało się w głowie: założył zardzewiałą zbroję i wyruszył przywracać sprawiedliwość w świecie, w którym nie ma już rycerstwa. Żart okazał się na tyle silny, że przetrwał przedmiot kpin: rycerskie romanse zostały zapomniane, a Don Kichot z Sancho Pansą jadą dalej. Książka z początku XVII wieku potrafi być jednocześnie zabawna i niezmiernie smutna — bohater jest wyśmiewany, biją go, a on i tak ma rację, ponieważ wierzy w to, czego nie ma, a od tej wiary świat wokół staje się nieco lepiej urządzony. Tutaj wynaleziono mnóstwo technik, które uważane są za nowoczesne: bohaterowie drugiego tomu wiedzą, że o nich napisano pierwszy, i spierają się z nim. Stąd też tytuł pierwszej europejskiej powieści — od tego wszystko się zaczęło.

Karta książki w katalogu MegaInet.art — informacje referencyjne. Pliki nie są rozpowszechniane. Faktyczne dane: Wikidata (CC0).