Badanie: obszary ciała wrażliwe na łaskotki różnią się od obszarów bólowych i przyjemnych
- Łaskotliwe strefy ciała nie pokrywają się z obszarami bólowymi i przyjemnymi.
- Badanie obejmowało ponad 400 uczestników z trzech kultur.
- Najbardziej łaskotliwe okazały się szyja, pachy, brzuch i stopy.
- Wyniki opublikowano w czasopiśmie Nature Human Behaviour.
W niedawnym badaniu, opublikowanym w czasopiśmie Nature Human Behaviour, naukowcy z Holandii badali, jak różne części ciała reagują na łaskotki. W tym celu zebrali odpowiedzi ponad 400 uczestników, reprezentujących trzy grupy etniczne, i przeanalizowali ich odczucia.
Uczestników proszono o wskazanie, które obszary ciała wywołują u nich najsilniejszą reakcję na lekkie dotknięcie przypominające łaskotki. Pomimo różnic w tradycjach kulturowych, wszystkie grupy wymieniły te same strefy: szyję, doły pachowe, obszar brzucha i stopy.
Różnica między odczuciami bólowymi a przyjemnymi
Autorzy badania podkreślili, że miejsca najbardziej wrażliwe na łaskotki nie pokrywają się z tymi, gdzie ludzie zazwyczaj odczuwają ból, zwykły kontakt dotykowy lub przyjemność seksualną. To świadczy o tym, że szlaki nerwowe odpowiedzialne za łaskotki funkcjonują niezależnie od systemów przekazujących sygnały bólowe i przyjemne.
Dla porównania, badacze również zebrali dane o strefach bólowych i przyjemnych u tych samych uczestników. Okazało się, że obszary, gdzie odczuwany jest ostry ból (na przykład kolana lub łokcie), oraz strefy związane z przyjemnym doświadczeniem dotykowym (na przykład dłonie), są rozmieszczone inaczej niż miejsca łaskotliwe.
Uzyskane wyniki potwierdzają hipotezę o wyspecjalizowanych receptorach sensorycznych odpowiedzialnych za łaskotki. Takie receptory prawdopodobnie ewoluowały, aby szybko reagować na lekkie, potencjalnie niebezpieczne bodźce, na przykład od owadów.
Badanie ma również praktyczne znaczenie. Zrozumienie różnic w strefach sensorycznych może pomóc w opracowaniu dokładniejszych metod diagnozowania zaburzeń nerwowych oraz w stworzeniu nowych podejść do terapii, w których łaskotki są wykorzystywane jako część stymulacji sensorycznej.
Ogólnie rzecz biorąc, praca podkreśla uniwersalność ludzkiej reaktywności na łaskotki, niezależnie od różnic kulturowych, i otwiera nowe pytania dotyczące tego, jak mózg przetwarza różne typy sygnałów dotykowych.
Źródło: N+1
