W Włoszech odkryto starożytną etruską studnię z brązowymi ofiarami i ludzkimi szczątkami
- Archeolodzy znaleźli etruską studnię w Kainua, w wieku około 2500 lat.
- Wewnątrz odkryto brązowe przedmioty ofiarne, złożone przed rozpoczęciem eksploatacji.
- Ludzkie kości związane są z zakończeniem użytkowania studni.
W ramach systematycznych prac archeologicznych w rejonie starożytnej osady Kainua, położonej na terenie współczesnych Włoch, badacze z Uniwersytetu Bolońskiego dokonali ważnego odkrycia – zachowanej studni, zbudowanej przez Etrusków około III wieku p.n.e.
Studnia jest kamienną budowlą z pionowym szybem, typową dla obiektów wodnych tego okresu. Według szacunków specjalistów, jej budowa miała miejsce w epoce, gdy kultura etruska przeżywała swój rozkwit, a umiejętności inżynieryjne lokalnych rzemieślników już pozwalały na tworzenie skomplikowanych konstrukcji hydrotechnicznych.
Brązowe znaleziska ofiarne
Wewnątrz zbiornika archeolodzy odkryli kilka małych brązowych przedmiotów, które, sądząc po ich kształcie i zużyciu, były używane jako ofiary. Takie „wotywne” wyroby często umieszczano w obiektach wodnych jako podziękowanie bogom za zapewnienie wody lub w nadziei na ochronę przed suszą. Według ekspertów, te przedmioty zostały złożone w studni jeszcze przed jej rozpoczęciem użytkowania do pozyskiwania wody.
Szczególne zainteresowanie budzą detale wykonane z stopu miedzi i cyny, charakterystyczne dla etruskiego rzemiosła. Ich stan pozwala przypuszczać, że zostały wyprodukowane w lokalnych warsztatach i przywiezione do Kainua specjalnie na rytuał.
Ludzkie szczątki i koniec eksploatacji
Oprócz metalowych artefaktów, w dolnej części studni znaleziono ludzkie kości. Ich rozmieszczenie i stopień zachowania wskazują, że trafiły do zbiornika już po rozpoczęciu jego eksploatacji. Naukowcy łączą pojawienie się szczątków z zaprzestaniem funkcjonowania studni, przypuszczając, że pod koniec jej użytkowania mogła stać się miejscem pochówku lub miejscem przeprowadzania szczególnych rytuałów związanych z zakończeniem użycia.
Analiza DNA i datowanie radiowęglowe, przeprowadzone w laboratoriach Uniwersytetu Bolońskiego, pozwoliły ustalić przybliżony wiek szczątków, który pokrywa się z datą ostatniego użycia studni, czyli z końcem III wieku p.n.e.
Odkrycie ma istotne znaczenie dla zrozumienia praktyk religijnych i osiągnięć inżynieryjnych Etrusków. Potwierdza, że nawet w codziennych obiektach infrastrukturalnych, takich jak studnie, obecne były elementy o charakterze rytualnym, a także pokazuje, jak zmieniały się funkcje takich budowli z biegiem czasu.
Badacze planują kontynuować badania znalezionych artefaktów, a także przeprowadzić bardziej szczegółową analizę ludzkich szczątków, aby ustalić ich status społeczny i możliwe przyczyny pochówku w studni. Uzyskane dane mogą poszerzyć wyobrażenia o tradycjach kulturowych i strukturze społecznej starożytnych Etrusków.
Źródło: N+1
