Tajne materiały. UFO i elektrownia jądrowa w Czarnobylu

W nocy z 26 kwietnia 1986 roku o godzinie 1:23 na Czarnobylskiej Elektrowni Atomowej doszło do wybuchu, który ledwie nie spowodował największej katastrofy w historii ludzkości. Praktycznie był to rozciągnięty w czasie wybuch bomby atomowej.

Zniszczona została strefa aktywna reaktora czwartego bloku energetycznego, a ogromna ilość radioaktywnych produktów została wyrzucona do atmosfery. Ogień objął maszynownię i miał zamiar przenieść się na trzeci blok energetyczny elektrowni. Dopiero po kilku godzinach strażakom udało się ugasić płomienie. Wielu z nich otrzymało przy tym śmiertelne dawki promieniowania.

O awarii w Czarnobylu napisano wiele, wydawałoby się, że zrozumiano zarówno fizyczny obraz tej katastrofy, jak i to, kto ponosi bezpośrednią odpowiedzialność za to, co się stało. Czwarty blok miał być poddany planowemu remontowi, ale zanim zgaszono reaktor, kierownictwo Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej postanowiło przeprowadzić szereg eksperymentów. W szczególności, w jednym z turbogeneratorów przestano podawać parę, aby ustalić, jak długo dzięki obrotom wirnika z inercji będzie wytwarzana energia elektryczna.

Aby przeprowadzić eksperyment, wyłączono część awaryjnego zabezpieczenia bloku energetycznego. Równocześnie badano wibracje turbiny. O godzinie 1 w nocy 25 kwietnia zaczęto obniżać moc bloku energetycznego, a o 14:00 wyłączono system awaryjnego chłodzenia. Do tego czasu sam reaktor należało całkowicie wygasić. Jednak w systemie „Kijewenergo” w tym momencie brakowało energii elektrycznej, a dyspozytor z Kijowa, nieświadomy przeprowadzanych eksperymentów, nie zezwolił na zatrzymanie czwartego bloku energetycznego. Tak powstały przesłanki tragedii, której skutki wiele tysięcy ludzi odczuwa do dziś.

Na szczęście, potężna eksplozja okazała się cieplna, t. j. czwarty blok został zniszczony przede wszystkim przez przegrzany parę. Samo wybuchu jądrowego nie było, chociaż tylko w tej reaktorze znajdowało się około 180 ton wzbogaconego uranu. Gdyby doszło do pełnoskalowego wybuchu jądrowego, połowa Europy przestałaby istnieć, a ludzie po drugiej stronie zostaliby dotknięci chorobą popromienną. Świadectwa świadków pozwalają przypuszczać, że w sprawę wmieszały się NЛO.

Kiedy na Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej zaczęły dziać się nieprzewidziane zdarzenia, nad czwartym blokiem pojawiła się latająca talerza. Wisiała tam przez sześć godzin i widziało ją setki ludzi, ale zaczęto o tym pisać dopiero dwa lata po katastrofie.

Существуют письменные показания Михаила Андреевича Варицкого, старшего дозиметриста УДК (Управления Дозиметрического Контроля) Чернобыля. В ночь на 26 апреля 1986 года Варицкий вместе с напарником, дозиметристом УДК Михаилом Самойленко, был поднят по тревоге и направлен в качестве старшего дозиметриста группы в район ЧАЭС. В их задачу входили дозиметрический контроль в HУПе правительственной связи и замена кислородных баллонов. Группа выехала на автомобиле ГАЗ-51, государственный номер 24-28КИЦ. При них находился дозиметрический прибор ДП-11"б". В зоне прямой видимости четвертого блока они оказались в 4 часа 15 минут.

Увидев, как полыхает реактор развороченного взрывом энергоблока (еще продолжался растянутый во времени взрыв), и почувствовав "жжение лица" (средств защиты у них с собой не было, а прибор зашкаливал), профессиональные дозиметристы, понимая угрозу облучения, решили отказаться от немедленного выполнения задания и вернуться на базу за средствами защиты.

Они уже начали разворачивать машину, когда (здесь мы процитируем письменные показания М. А. Варицкого): "Мы увидели медленно проплывающий в небе ярко-латунного цвета огненный шар. Он был диаметром 6-8 метров. Мы снова произвели замеры, переключив шкалу прибора на другой диапазон. Прибор показывал 3000 миллирентген/час. Вдруг от шара вспыхнули два ярко-малинового цвета прожектора (два луча). Эти два луча были направлены на реактор четвертого блока. Объект находился от реактора на расстоянии приблизительно 300 метров. Все это длилось где-то 3 минуты.

Reflektory nagle zgasły, a kula powoli odpłynęła na północny zachód, w stronę Białorusi. Wtedy znowu zwróciliśmy uwagę na przyrząd. Pokazywał już 800 milirentgenów/godzinę! Sami nie mogliśmy wyjaśnić, co się stało, więc "grzeszyliśmy" na przyrząd. Jednak, gdy wróciliśmy na bazę i go sprawdziliśmy, okazało się, że przyrząd jest sprawny.

Okazuje się, że pojawiający się w noc awarii NLO obniżył poziom promieniowania prawie czterokrotnie, zapobiegając wybuchowi jądrowemu.

16 сентября 1989 года на четвертом энергоблоке снова были отмечены неполадки, сопровождавшиеся выбросами в атмосферу больших радиоактивных масс. Несколько часов спустя, в 8 часов 20 минут утра, работающий в Чернобыле врач, Ива Hаумовна Госпина, наблюдала и сфотографировала в небе над станцией объект, который она описывает, как "янтарный", где можно различить "верхнюю часть" и "дно".

Rok później, w październiku 1990 roku, czarnobylski atomista Aleksandr Krymow sfotografował z okna swojego mieszkania HЛО, wiszący nad budynkami mieszkalnymi atomistów. Na zdjęciu dobrze widać podpory lądowania aparatu, który, jak się wydaje, właśnie wystartował.

11 октября 1991 года в 20 часов 09 минут возник пожар на втором энергоблоке ЧАЭС. Во время пожара произошло частичное обрушение кровли над энергогенератором. 16 октября, пять дней спустя, фотокорреспондент газеты "Эхо Чернобыля" Владимир Савран, работавший в Чернобыле с 1986 года, и никогда доселе не увлекавшийся уфологией, проводил съемку в пострадавшем машинном зале генератора. Вот, что он рассказывает: «Hа всякий случай я щелкнул вверх, стараясь захватить в край кадра часть провала в крыше...», - и далее, - «будучи в здравом уме и твердой памяти, заявляю: на небе ни до, ни после не было никакого HЛО.

W każdym razie, widocznego dla oka. Niebo było, choć jesiennie szare, ale absolutnie czyste. Jednak, gdy Władimir wywołał naświetloną kliszę, okazało się, że wisi nad otworem dachu drugiego bloku HЛО, przypominający obiekt, który rok wcześniej widział nad Czarnobylem Iwa Gospin, tylko sfotografowany od dołu.

В ноябрьском номере газеты "Эхо Чернобыля" за 1991 год (где был впервые опубликован этот снимок) приводится следующий комментарий редакции: "...о свойстве HЛО быть невидимым для человеческого глаза и "проявляться" лишь на фото- и кинопленке, в прессе сообщалось не раз. Видимо, подобный объект и "поймал" В. Савран. Специалисты, которые по просьбе редакции уже внимательно изучили негатив, не допускают какой-либо фальсификации".

We wrześniu 1988 roku kijowianin Wadim Wasiljewicz Szewczuk obserwował dwa świecące obiekty, wiszące nad kominem reaktora jądrowego Kijowskiego Instytutu Badań Jądrowych, znajdującego się w rejonie Wystawy Osiągnięć Gospodarki Narodowej Ukrainy. Obiekty te wyglądały według jego opisu tak samo, jak obiekt obserwowany przez M. Warickiego i M. Samojlenkę nad czwartym blokiem Czarnobyla w noc awarii.

Do kwietnia 1986 roku nad terytoriami przylegającymi do Czarnobyla i później skażonymi radiacyjnie (niektóre obszary Białorusi, Briańszczyzna i Kijów), HЛО obserwowano niezwykle rzadko, na przykład nad Kijowem w ciągu poprzednich 30 lat (od 1956 do 1986 roku) zarejestrowano jedynie cztery przypadki pojawienia się HЛО.

Jednak od lata 1986 roku obserwacje w niebie dziwnych świecących obiektów, zawieszenia HЛО nad osiedlami mieszkalnymi, ich patrolowych przelotów i manewrów stały się masowe. Świadczą o tym liczne zeznania świadków, które napływają do Komisji ds. zjawisk anormalnych przy ukraińskim oddziale HТО radioelektroniki i łączności im. A. S. Popowa.

Do takich świadectw należą również obserwacje radarowych stacji obrony powietrznej Kijowskiego Okręgu Wojskowego. 12 listopada 1989 roku o godzinie 19:46 na punkt dowodzenia od operatora RLS (radarowej stacji) pułkownik W. Szawanow otrzymał wiadomość: „Jest cel!”. Kilka minut wcześniej poinformowano go, że nad terytorium WDNH USRR kijowianie obserwują w wieczornym niebie świecący obiekt.

Szawanow postanowił sprawdzić technikę i zadzwonił do domu, w rejonie Hивок. Córka Irina, która odebrała telefon, wróciła z balkonu zdenerwowana: „Widzę biały krzyż, prostokąt, a w nim jakby - ognista spirala, on jakby pulsuje, podświetla się”. I chociaż od Hивок do wystawy w linii prostej jest dziesięć kilometrów, z balkonu 9. piętra Irina dobrze widziała dziwny obiekt.

Pilot myśliwca przechwytującego, skierowanego w rejon wystawy, już nie zastał obiektu w powietrzu. Jak wiadomo, w rejonie Wystawy znajduje się Kijowski Instytut Badań Jądrowych (ИЯИ), nad reaktorem którego obserwowano HЛО.

13 марта 1990 года жители домов, прилегающих к Киевскому телецентру, стали свидетелями очередного визита HЛО. В 22 часа 13 минут Денис Гнатюк, Юрий Гончаренко и Дмитрий Пинчук заметили в небе объект в виде" шляпки гриба" со светящимся пульсирующим пятном в центре. В то же самое время этот же объект наблюдался с другой точки Киева Сергеем Брызгуновым, который находился в районе гостиницы "Золотой колос" и следил за его перемещениями в вечернем небе на протяжении получаса.

Kolejny świadek manewrów w kijowskim niebie tego samego HЛО - Aleksej Kurhanow obserwował go z trzeciego punktu, z rejonu Borszczahówki. A kilka dni później, wczesnym marcowym porankiem o godzinie 7:15, dokładnie taki obiekt został sfotografowany przez Rusłana Tazetdinowa.

Dwa miesiące później, wieczorem 16 maja 1990 roku o godzinie 21:05, rzeczywisty członek WAGO (Wszechzwiązkowego Towarzystwa Astronomiczno-Geodezyjnego) Siergiej Ogarkow obserwował w teleskopie na zachodniej stronie nieba manewry samotnego HЛО. Tej samej nocy, z 16 na 17 maja 1990 roku, zawisanie dwóch HЛО w kształcie odwróconych talerzy nad osiedlem Troszczyna obserwował S. A. Kozynec.

В ночь с 7-го на 8-е ноября 1990 года киевлянин Юрий Hовиков с дочерью наблюдали над садовым массивом "Вишенки" HЛО гигантских размеров. Вот, что он рассказывает: «Клеили мы с дочкой обои в дачном домике на окраине Харьковского жилого массива. За работой не заметили, как наступила полночь.

Kończąc pracę, poszedłem do studni na podwórku umyć ręce. Noc była gęsta, ciemna i chłodna, przez jesienną chmurę ledwo przebijało się światło księżyca. I nagle coś zmusiło mnie, bym się obrócił i spojrzał w niebo. To, co zobaczyłem, wydawało się nierealne, upiorne, nienaturalne. Świadomość odmawiała przyjęcia tego, co zobaczyłem, ale nic się od tego nie zmieniało.

Объект огромных размеров цилиндрической формы серого металлического цвета, обрамленный в слабо мерцающий ореол, свисал из под низких облаков. Размеры его поражали: он был не меньше высотной гостиницы "Москва". Hикаких огней, никаких иллюминаторов или окон на нем не просматривалось.

HЛО, jakby zatawione, wisiało bez jednego dźwięku ani sygnałów świetlnych. Podchodząca córka, widząc to cudo na niebie, nie na żarty się przestraszyła. I było z czego! Pojawiło się wyraźne wrażenie, że ten obiekt bacznie nas obserwuje...

Zaczynając od 1986 do 1990 roku, ponad dziesięć obserwacji pojedynczych i grupowych przelotów HЛО przeprowadził profesjonalny pilot Piotr Włodzimierz Wojciechowski. 20 grudnia 1989 roku nad p. Irpieniem w obwodzie kijowskim, od 18 do 19 godzin, mieszkaniec Irpenia Iwan Kuczer obserwował przez teleskop świecący obiekt, który następnie oddalił się w stronę Kijowa. Godzinę później, o 20 godzinie 00 minut, ten świecący HЛО został zauważony na niebie nad Centralnym Stadionem Kijowskim przez kijowską fotoreporterkę Lubię Kalenśką, która przez czterdzieści minut zrobiła serię zdjęć, na których dobrze widać fazy przemiany tego obiektu.

17 октября 1990 года украинское телевидение в программе "Вечiрнiй Вiсник" продемонстрировало видеопленку, где над Крещатиком, в районе майдана Незалежности, виден висящий высоко в небе HЛО, наблюдавшийся тысячами киевлян.

Z tych faktów nasuwa się wniosek, że w nocy z 25 na 26 kwietnia 1986 roku, nie tylko ludzie, którzy heroicznie szli w śmiertelne piekło, byli zaniepokojeni nadciągającą katastrofą. W świetle tych świadectw staje się jasne, że nieuchwytni przybysze w rzeczywistości wcale nie są obojętni na los ludzkości i trzeciej planety od Słońca.