Bokokławy używały morskich pająków jako transportu przy wybrzeżu Chile
- Bokoplawy przyczepiły się do morskich pająków u Chile
- Trzy osobniki na jednym pająku, dwa na drugim
- To pomaga im przemieszczać się na duże odległości
- Badanie opublikowane w czasopiśmie Ecology
Podczas ekspedycji przeprowadzonej w przybrzeżnych wodach Chile, zoolodzy pracujący z zdalnie sterowanym pojazdem podwodnym (ROV) zarejestrowali niezwykłą interakcję między dwoma gatunkami głębinowych organizmów. Na dnie morskim znaleziono dwóch przedstawicieli morskich pająków Colossendeis colossea, do kończyn których były przymocowane kilka osobników boczoplawa Mesopleustes abyssorum.
Na pierwszym z odkrytych pająków naukowcy zaobserwowali trzy osobniki boczoplawa: jednego samca i dwie samice. Na drugim – tylko parę, składającą się z samca i samicy tego samego gatunku. Zwierzęta trzymały się nóg pająka, co pozwalało im pozostawać w zawieszeniu nad dnem morskim.
Dlaczego boczoplawy korzystają z morskich pająków?
Zwykle Mesopleustes abyssorum żyje bezpośrednio na dnie morskim, gdzie porusza się powoli i w ograniczonym zakresie. Ten gatunek nie ma planktonowej larwy, a dorosłe osobniki słabo pływają, co znacznie ogranicza ich zdolność do dalekiego rozprzestrzeniania się.
Przywiązanie do morskich pająków, które mogą poruszać się po szerszych obszarach dna, daje boczoplawom możliwość pokonywania znacznych odległości bez własnego wysiłku. Taki mechanizm „transportowy” może wyjaśniać, jak poszczególne populacje tych zwierząt docierają do nowych terytoriów, mimo ich ograniczonych możliwości pływackich.
Biorąc pod uwagę, że ekosystemy głębinowe charakteryzują się niską gęstością biomasy i rzadkimi możliwościami aktywnego przemieszczania się, odkrycie takiego zachowania otwiera nowe perspektywy w zrozumieniu biogeografii organizmów głębinowych.
Badanie podkreśla znaczenie wykorzystania nowoczesnych technologii podwodnych, takich jak ROV, do obserwacji zachowań mało znanych gatunków w ich naturalnym środowisku. Takie obserwacje pozwalają rejestrować rzadkie i często niezauważalne interakcje, które wcześniej pozostawały poza zasięgiem naukowców.
Uzyskane dane mogą stać się podstawą do dalszych badań, mających na celu ocenę roli symbiotycznych i epifitycznych relacji w rozprzestrzenianiu się głębinowych gatunków. Zrozumienie tych procesów ma znaczenie dla budowania dokładniejszych modeli powiązań ekosystemowych w oceanicznych głębinach.
Wyniki pracy zostały opublikowane w międzynarodowym czasopiśmie naukowym Ekologia, gdzie otrzymały odpowiedź od specjalistów zajmujących się biologią morską i ewolucją głębinowych społeczności.
Źródło: N+1
