Decimen Optical Transfer: przesyłanie danych przez kody QR z prędkością 190 KB/s

Nowa eksperymentalna technologia Decimen Optical Transfer oferuje sposób przesyłania informacji cyfrowej między urządzeniami mobilnymi bez konieczności łączenia ich przez wspólną sieć bezprzewodową. Zamiast tradycyjnych sygnałów radiowych, system wykorzystuje ciąg kodów QR, które są aktualizowane z prędkością 60 klatek na sekundę, co pozwala osiągnąć przepustowość rzędu 190 kilobajtów na sekundę.

Zasada działania

W podstawie rozwiązania leży pamięciowa aplikacja webowa, uruchamiana w przeglądarce smartfona i wymagająca dostępu do kamery. Aplikacja generuje sekwencję kodów QR, z których każdy zawiera część przesyłanych danych. Urządzenie odbierające skanuje klatki w czasie rzeczywistym, zbiera je w odpowiedniej kolejności i przywraca oryginalny plik.

Specyfikacje techniczne

Aby zapewnić niezawodność, każdy kod QR jest wyposażony w 20-bajtowy nagłówek, w którym zapisane są identyfikator sesji, numer klatki, rozmiar bloku, całkowita liczba bloków, długość przesyłanego pliku oraz kontrolny hash. Taki zestaw metadanych pozwala na wykrywanie i korygowanie błędów, które mogą wystąpić przy słabym oświetleniu lub niewielkich przesunięciach kamer.

Prędkość 190 KB/s została osiągnięta na zwykłych smartfonach z typowymi kamerami. Dla porównania, podobny eksperyment przeprowadzony wcześniej na iPhonie z technologią ProMotion zapewniał około 128 KB/s, a przy całkowitej nieruchomości urządzeń – do 186 KB/s.

Opracowaniem kodu zajmował się entuzjasta, znany pod pseudonimem Bashalarmistalt. Według niego, główną część oprogramowania stworzył sztuczna inteligencja Anthropic Claude Code, pełniąca rolę asystenta programisty.

Kod źródłowy projektu jest dostępny na platformie GitHub i jest rozpowszechniany na licencji MIT, co pozwala innym deweloperom swobodnie korzystać i dostosowywać technologię.

Technologia może być stosowana w sytuacjach, gdy tradycyjne kanały komunikacji są niedostępne lub ograniczone: w warunkach polowych, podczas pracy w zamkniętych sieciach, a także do szybkiego przesyłania małych plików między urządzeniami bez ryzyka przechwycenia przez kanał radiowy.

Niemniej jednak system ma ograniczenia: wymaga bezpośredniego kontaktu wizualnego między kamerami, a jego skuteczność spada przy silnych wibracjach lub słabym oświetleniu. Dalsze badania mogą skupić się na poprawie algorytmów rozpoznawania i zwiększeniu odporności na zakłócenia zewnętrzne.

Źródło: 3DNews