Наталія

IMIENINY, ŚWIĘTY PATRONI

Natalia Nikomidyjska, męczennica, 8 września (26 sierpnia).

Święci męczennicy Adrian i Natalia żyli w Nikomidii za cesarza Maksymiana (305-311). Adrian - poganin i szef sądu - przeszedł na chrześcijaństwo, widząc cierpienia męczenników za wiarę. Ogłosił się chrześcijaninem, został uwięziony i poddany okrutnym torturom. Jego żona, święta Natalia - tajna chrześcijanka - ciesząc się nawróceniem męża, nie przestawała umacniać Adriana w cierpieniach.

Po męczeńskiej śmierci męża, wkrótce również odeszła do Pana i jest czczona przez Kościół jako bezkrwawa męczennica, wyczerpana cierpieniami.

Szczegóły w imieniu męskim Adrian.

LUDOWE ZWYCZAJE, TRADYCJE

- 8 września - Natalia-owsianka.
- W tym dniu w niektórych miejscach zaczyna się, w innych kończy zbiór owsa.
- Gotują owsiankę i pieką owsiankowe naleśniki.
- W tym dniu zimny poranek zapowiada wczesną i zimną zimę.

IMIĘ I CHARAKTER

W dziecięcej grupie Natalia jest inicjatorką wielu gier, duszą towarzystwa i psotnicą. Nawet w znane od dawna gry wnosi coś nowego, fascynującego.

Ma niezwykłą wyobraźnię i doskonałą pamięć obrazową. W szkole Natalia jest aktywną działaczką społeczną, wszędzie zdąża, lubi być w centrum uwagi, podwaja swoje wysiłki, gdy słyszy pochwały pod swoim adresem. Ma wesoły i żywy charakter, zdecydowane maniery, aktywną dobroć.

Dorosła Natalia, jak w dzieciństwie, pozostaje bardzo wrażliwa. Jest czarująca i urokliwa, doskonale potrafi wykorzystać te cechy na swoją korzyść. Bardzo wrażliwa na niepowodzenia, każde uwagi, nie mówiąc już o bezpośredniej obrazie, odbiera jako osobistą zniewagę. Nie zapomina o urazach, chociaż z czasem wybacza. Trzyma się niezależnie, potrafi powiedzieć kąśliwe słowo w czyimś kierunku, to jej zewnętrzna reakcja na krytykę. Natalia ma wiele trudności w pracy i w życiu rodzinnym, ale wszystko trzyma w sobie, na niej maska radosnego lub zrównoważonego spokojnego człowieka.

W pracy Natalia zawsze odnosi sukcesy. Nie poddaje się wpływom, zawsze polega na sobie, zrobi to, co zamierza. Natalia ma niezwykle silną intuicję, często wiele staje się dla niej jasne po najmniej zauważalnych znakach. Jej reakcję trudno przewidzieć, wiadomo, że nie jest bojaźliwa, bystra, nie zostawi człowieka w biedzie.

Natalia ma szerokie pole działania. Może zostać aktorką lub artystką, nauczycielką lub naukowcem, restauratorką lub pracownikiem muzeum, inżynierem, historykiem, archeologiem. Natalia odnosi sukcesy wszędzie, gdzie potrzebny jest kobiecy taktowny, ostrożność i zdecydowanie.

Natalia to osoba o wysokich wartościach moralnych, cieszy się zarówno z własnych, jak i cudzych sukcesów. Ale w niektórych przypadkach jej moralność prowadzi do puritanizmu, czasem nawet agresywnego. Natalia angażuje się bez reszty w los nieszczęśliwej przyjaciółki lub krewnej. Oddaje jej wszystkie siły i nie wymaga w zamian niczego, poza uznaniem swojej ofiarności. Zewnętrznie spokojna, Natalia czuje się jak męczennica we wszystkim - w miłości, nienawiści, karierze, nawet choruje w sposób męczeński. Każde jej zwycięstwo, od drobnego do znaczącego - to czyn. Jest szczęśliwa, gdy widzi, słyszy lub czuje szczere uznanie lub podziw.

Natalia uznaje seks tylko z mężczyzną swoich marzeń. Jeśli takiego nie spotka, może pozostać sama. Ale zazwyczaj wcześnie wychodzi za mąż, w życiu rodzinnym wszystkie siły koncentruje na wychowaniu dzieci. Jej relacje z mężem nie zawsze są bezchmurne. Natalia ma praktyczny umysł, jest wyrachowana, ale całe jej egoistyczne dążenie skierowane jest na dobro rodziny. Uda jej się doskonale prowadzić dom, przyjmować gości, prowadzić rozmowę. Lubi wyjeżdżać na łono natury, podróżować, uwielbia teatr, chodzi na koncerty, lubi towarzystwo przyjaciół. W każdej grupie dobrze się przystosowuje, czuje się swobodnie i lekko. Ale za tą towarzyskością i zewnętrzną lekkością często kryje się silna wola. Natalia jest współczująca, spokojna i życzliwa, ale jeśli coś jest nie tak, to podobnie jak jej zwierzę, jeż, zwija się w kulkę i kłuje. Najbardziej udane małżeństwo Natalii będzie z Aleksandrem, Andriejem, Borysem, Włodzimierzem, Olegiem, Jurijem.

IMIĘ W HISTORII I SZTUCE

Natalia Aleksandrowna Zubowa (1775-1844), z domu Suworowa, córka Aleksandra Wasiłjewicza Suworowa, wielkiego rosyjskiego dowódcy. Natalia urodziła się, gdy jej słynnemu ojcu było około czterdziestu pięciu lat, a matce Warwarze Iwanownie, z domu Prozorowskiej, - dwadzieścia cztery lata.

Z czułą troską Suworow odnosił się do córki. Uważał, że córka rośnie z jego hartem. Suworow pisał o córce, gdy miała zaledwie dwa lata: "Córka cała we mnie, i w zimnie biega boso po błocie". Swoje uczucia do córki wyraził w następujący sposób: "Moja śmierć dla ojczyzny, moje życie - dla Natalii".

Życie rodzinne Suworowa nie układało się pomyślnie. Rozstał się z żoną po dziewięciu latach małżeństwa. Wychowanie córki całkowicie wziął na siebie. Syn Arkadij został z matką.

Natalia uczyła się w Instytucie Smoleńskim. Ojciec pisał do niej: "Moja droga Suworowko! - tak czuło nazywał córkę. - Otrzymałem twoje pismo ... tak mnie pocieszyłaś, że zgodnie z moim zwyczajem z radości zapłakałem. Ktoś cię, mój przyjacielu, uczy takiego pięknego słowa, że zazdroszczę... A więc Suworowko. Witaj, moja duszo, w białej sukience, noś na zdrowie, rośnij wielka!"

Po ukończeniu instytutu Natalia została przyjęta na dwór jako dwórka Katarzyny P.

Suworow bardzo starannie wybierał córce godnego męża spośród znanych pretendentów do jej ręki - książąt Trubeckiego, Szczerbatowa, hrabiego Saltykowa... Swoje wybór zatrzymał na hrabim Nikolaju Zubowie. Suworow znał go jeszcze z udziału w bitwie pod Rymnikiem. Po odniesieniu zwycięstwa nad Turkami, Suworow wysłał wtedy podpułkownika Nikolaja Zubowa kurierem do stolicy z wiadomością o zwycięstwie. Narzeczony był przystojny. Jego młodszy brat Platon Aleksandrowicz Zubow, potężny faworyt cesarzowej, znajdował się u władzy w rządzie.

Suworowka stała się hrabiną Natalią Aleksandrowną Zubową. Ale przy tym tytułowała się po ojcu "urodzoną księżniczką Italii, hrabiną Suworową-Rymnicką".

Na początku panowania Pawła I Suworow został poddany opozycji. Natalia Aleksandrowną, zabierając młodszego syna, odwiedziła go w wiosce Konczapskiej w guberni nowogrodzkiej, gdzie ojciec odbywał zesłanie. Przyjazd córki z wnukiem bardzo wzruszył i pocieszył starca. Ostatecznie odzyskał ducha, gdy znów powrócił do armii.

Zakończywszy historyczną kampanię włoską i bezprecedensowy szwajcarski marsz, Suworow w stopniu generała-feldmarszałka wrócił do domu. Był ciężko chory i w 1800 roku zmarł. A w 1805 roku Natalia Aleksandrowną pochowała męża, w 1806 - matkę, w 1811 roku tragicznie zginął jej brat, utonął w rwącej rzece Rymnie, rzucając się do niej, aby uratować nieumiejącego pływać woźnicę swojej powozu, przewróconego na przeprawie. Natalia Aleksandrowną pisała do swojego wujka I.I. Prozorowskiego: "Czując zawsze waszą miłość do nas, obowiązuję się w smutku serca powiadomić was o nieszczęśliwej śmierci mojego brata. Moja żal i smutek są tym bardziej naturalne, że miałam nieszczęście stracić ojca, matkę i męża, miałam jedynego w nim tego, z kim mogłam wszystko dzielić..."

W 1812 roku, gdy armia napoleońska zbliżyła się do Moskwy, Natalia Aleksandrowną zamierzała wyjechać do Petersburga, ale obciążona dziećmi, nie zdążyła tego zrobić. Jej konwój i ona sama zostali zatrzymani przez Francuzów. Dowiedziawszy się, że przed nimi stoi córka wielkiego Suworowa, Francuzi przepuścili ją z dziećmi przez front. Przy tym francuski patrol oddał jej wojskowe honory.

Natalia Aleksandrowną czciła pamięć o ojcu. Jednopiętrowy drewniany dom Suworowa w Undole, w którym napisał swoją słynną książkę "Nauka zwyciężać", przeniosła do swojego majątku Fetinińskiego.

Córka wielkiego Suworowa, Natalia Aleksandrowną, zmarła w wieku 69 lat, pozostawiając liczne potomstwo.