Marta

IMIENINY, ŚWIĘTY PATRONI

Marfa Azjatycka, dziewica, męczennica. Po różnych mękach ukrzyżowana i ścięta mieczem (II w.), 19(6) lutego.
Marfa Antiochiańska, Edejska, 17 (4) lipca.
Marfa Kapadocka, 14 (1) września.
Marfa Perska, męczennica, 22 (9) czerwca.
Marfa Persjanka, Rzymska, męczennica, 19 (6) lipca.
Marfa Betaniańska, siostra Łazarza Czterodniowego, w Niedzielę świętych niewiast-mironośnic. Z siostrą Marią pomagała bratu, wskrzeszonemu przez Jezusa Chrystusa czwartego dnia po śmierci, w głoszeniu Ewangelii, zmarła spokojnie (I w.).

LUDOWE ZWYCZAJE, TRADYCJE

Jeśli w Marfę, 17 czerwca, pogoda jest jasna i ciepła - ziarno w kłosach będzie duże.

IMIĘ I CHARAKTER

Marfusia - bardzo zuchwała dziewczynka, hałaśliwa i figlarna. Bawi się w ruchliwe gry z chłopcami, a nawet się z nimi bije. Decyzje podejmuje szybko i nie zmienia, co obiecała, na pewno zrobi. W szkole szanują ją zarówno dziewczynki, jak i chłopcy. Jest aktywna, towarzyska, wszędzie się udaje, uczestniczy w sekcji sportowej, gra w szachy, bierze udział w różnych olimpiadach. Uczy się dobrze, już w dzieciństwie wie, kim będzie, gdy dorośnie i na realizację swojego celu kieruje wszystkie siły.

Marfa interesuje się naukami ścisłymi, językami, dość często marzy o tym, by być lekarzem, chirurgiem. Marfa jest władcza, lubi pouczać, w każdej profesji staje się wychowawcą, nauczycielem. Jest bardzo wymagająca zarówno wobec siebie, jak i otoczenia. Czasami, co się mówi, "przegięła", staje się po prostu bezlitosna, jej upominają, by była bardziej tolerancyjna, ale ona absolutnie nie poddaje się wpływom. Niepowodzenia nie zniechęcają Marfy, a na czyjeś ataki reaguje tak burzliwie, że żałuje ten, kto ją dotknął.

W głębi duszy Marfa jest dobrym człowiekiem, tylko boi się to pokazać, uważając dobroć za słabość, która przeszkadza w działaniu. Zresztą, Marfa może być towarzyska, nie jest pozbawiona poczucia humoru, potrafi być wyrafinowana i uprzejma. Marfa jest różnorodna w charakterze i zachowaniu.

Marfa jest mądra, pewna siebie, dumna, czasami nawet podstępna wobec kobiet, które nie radzą sobie z pracą, tracą czas na plotki i intrygi. Ogólnie rzecz biorąc, Marfa nie lubi kobiet, woli towarzystwo mężczyzn.

Marfa potrafi robić wrażenie na mężczyznach. Zewnętrznie jest atrakcyjna, sportowa, uprawia narciarstwo, alpinizm, chodzi na wycieczki, podróżuje. Tutaj, ze swoimi towarzyszami, staje się spokojniejsza, bardziej powściągliwa. Jest niezawodnym towarzyszem w wędrówkach, jednak w potrzebie zawsze pomoże.

Marfa nie poddaje się porywom zmysłowości, zawsze kieruje się kalkulacją. Marfę całkowicie zadowoli związek, w którym partnerzy nie są związani żadnymi zobowiązaniami. Wychodzi za mąż dość późno, często w małżeństwie bywa dwa razy. Szczególnie w drugim małżeństwie bywa skoncentrowana na rodzinie, przywiązana do męża i dzieci. Nie lubi zajmować się sprawami domowymi, ale jeśli zajdzie taka potrzeba, potrafi wszystko zrobić sama, nie czekając na męża. Mąż czasami czuje się zakłopotany pod surowym spojrzeniem swojej żony. Lód jej serca mogą roztopić chyba tylko wnuki, które ona kocha i wybacza im wszystko na świecie. Rodzinne próby w związku z Marfą wytrzymają Wiktor, Mikołaj, Grzegorz, Wadim, Oleg, Aleksander, Iwan, Stanisław.

IMIĘ W HISTORII I SZTUCE

Marfa, żona byłego posadnika Nowogrodu Izaaka Boreckiego, żarliwa, dumna i ambitna kobieta. Jej dom był najbogatszy w Nowogrodzie, wszyscy szanowali ją jako wdowę po słynnym posadniku. Wielki książę Iwan III Wasiliewicz w geście szczególnej łaski nadał jej starszemu synowi tytuł bojarza moskiewskiego, ale to wszystko było dla niej za mało: chciała rządzić całym Nowogrodem i, ponieważ było to niemożliwe pod władzą moskiewskiego władcy, wzywała nowogrodzian, by nie uważali się za poddanych książąt moskiewskich, że Nowogród jest sam sobie panem, że jego mieszkańcy to wolni ludzie, że potrzebują tylko opiekuna i lepiej, jeśli będzie to nie Iwan, a Kazimierz, król polski i książę litewski. Marfa chciała wyjść za litewskiego możnowładcę i razem z nim w imieniu Kazimierza rządzić swoim miastem. Wielki książę przybył z wojskiem do Nowogrodu i oskarżył Marfę o zdradę ojczyzny. Jej główni współpracownicy, w tym starszy syn, zostali straceni, a ona sama została wzięta do klasztoru w Niżnym Nowogrodzie.

Działalność Marfy Boreckiej, ściśle związana z losem Wielkiego Nowogrodu w przełomowym momencie jego historii, przyciągała wielu pisarzy, począwszy od N.M. Karamzina, który napisał powieść "Marfa Posadnica, czyli upadek Nowogrodu" (1808).