Ja, robot (1950)

Azimow nie znosił fabuły o maszynie, która zbuntowała się i dusi swojego twórcę, dlatego w 1950 roku zebrał zbiór opowiadań, zorganizowany w odwrotny sposób. Jego roboty są posłuszne: trzy zasady są w nich zakodowane na stałe, a robot fizycznie nie może wyrządzić człowiekowi krzywdy. Każde opowiadanie to zagadka: zasady są przestrzegane bezbłędnie, a zachowanie maszyny wciąż wydaje się szalone, i trzeba zrozumieć, która formułka pękła. Powstał fantastyczny kryminał, w którym przestępcą jest logika. Ramą są wspomnienia robopsychologa, kobiety, która rozumie maszyny lepiej niż ludzi, a jej zmęczona intonacja łączy rozproszone historie w biografię całej branży. Trzy prawa wykraczały daleko poza książkę: powołują się na nie inżynierowie i prawnicy, spierający się o sztuczną inteligencję — rzadki przypadek, gdy fantastyka dostarczyła realnemu sporowi języka roboczego.

Karta książki w katalogu MegaInet.art — informacje referencyjne. Pliki nie są rozpowszechniane. Faktyczne dane: Wikidata (CC0).