Signal (2014)

Signal żyje nie jako produkt, a jako zasada: non-profit fundusz, otwarty kod klientów i serwera, brak reklam i handlu danymi, treść na podstawie darowizn. Szyfrowanie end-to-end jest zawsze włączone i dotyczy wszystkiego — wiadomości, połączeń, wideo, grup — a protokół Signal okazał się na tyle udany, że licencjonowały go WhatsApp i inne komunikatory. Kluczowa różnica w porównaniu do nich to metadane: serwis zasadniczo stara się nie wiedzieć, kto z kim i kiedy rozmawiał, dlatego też nie ma prawie nic do oddania na żądanie. Są znikające wiadomości, blokada zrzutów ekranu, aplikacja na zamku. Płaci się za to wygodą: brak historii w chmurze, przeniesienie na nowe urządzenie wymaga ręcznych działań, a rejestracja długo opierała się na numerze telefonu (teraz można go ukryć za pseudonimem). Aplikacja jest darmowa, dostępna na Androida, iOS i systemy stacjonarne.

Karta programu w katalogu MegaInet.art — informacje referencyjne. Pliki nie są rozpowszechniane. Faktyczne dane: Wikidata (CC0).