Znak Czwórki (1890)

Druga opowieść o Holmesie (1890) jest znacznie bardziej dynamiczna niż pierwsza — mamy tu już pościg po nocnej Tamizie, indyjskie tło z skarbami, egzotykę kolonialnego imperium i tę nudę detektywa między sprawami, przez którą sięga po strzykawkę. Do Holmesa przychodzi panna Mary Morsten: przez kilka lat nieznajomy wysyłał jej po jednej perle, a teraz zaprasza na spotkanie. Dalej rozwija się historia starego zdrady, ciągnąca się z Indii do Londynu. Dla cyklu opowieść jest podwójnie ważna: po pierwsze, Conan Doyle ostatecznie znalazł intonację — pewne przeplatanie rozważań i akcji; po drugie, tutaj zaczyna się osobista linia Watsona, która zmieni układ na Baker Street. Metoda Holmesa jest tu już sformułowana niemal aforycznie, a kolonialne tło, które stało się fakturą przygody, dzisiaj czyta się także jako mimowolny portret epoki z jej wyobrażeniami o świecie.

Karta książki w katalogu MegaInet.art — informacje referencyjne. Pliki nie są rozpowszechniane. Faktyczne dane: Wikidata (CC0).